Romantyzm (początek XIX wieku):
- Romantyzm było zakorzenione w odrzuceniu oświeceniowego nacisku na racjonalność i porządek, faworyzując emocje, indywidualizm i eksplorację natury.
- Malarstwo pejzażowe: Sztuka romantyzmu często przedstawiała dramatyczne, nieokiełznane krajobrazy, odzwierciedlające ideę natury jako potężnej, nieokiełznanej siły.
- Literatura i poezja: Romantyczni pisarze i poeci, tacy jak William Wordsworth, John Keats i Lord Byron, celebrowali piękno natury, kwestionowali normy społeczne i wyrażali osobiste emocje.
Realizm (połowa XIX wieku):
- Realizm odrzucił wyidealizowany pogląd na to słowo w romantyzmie. Koncentrowała się na trafnym ukazaniu współczesnego społeczeństwa, często zagłębiając się w trudne, a nawet nieprzyjemne aspekty życia.
- Komentarz społeczny: Malarze realiści, tacy jak Gustave Courbet i Jean-François Millet, używali swojej sztuki do krytyki niesprawiedliwości społecznych, biedy i podziałów klasowych.
Impresjonizm (koniec XIX wieku):
- Impresjonizm rewolucyjne podejście do malarstwa pojawiło się we Francji. Celem artystów impresjonistycznych było uchwycenie ulotnych chwil i wrażeń światła i koloru.
- Doświadczanie rzeczywistości: Obrazy impresjonistyczne, takie jak „Impresja, wschód słońca” Claude’a Moneta, kładły nacisk na subiektywne postrzeganie rzeczywistości, a nie na obiektywne szczegóły.
Symbolika (koniec XIX wieku):
- Symbolika wykorzystywał sugestywne obrazy, symbolikę i alegorię, aby przekazać złożone idee i emocje poza poziomem powierzchni.
- Abstrakcja: Sztuka symbolistyczna była często abstrakcyjna i tajemnicza, zachęcając widza do głębszej interpretacji dzieł.
Modernizm (początek XX wieku):
- Modernizm zakłócił tradycyjne formy i techniki w sztuce i literaturze. Charakteryzował się eksperymentowaniem, fragmentacją i odrzuceniem tradycyjnych norm.
- Kubizm: Moderniści, tacy jak Pablo Picasso i Georges Braque, opracowali nowe sposoby przedstawiania obiektów, rozkładając formy na kształty geometryczne.
Strumień świadomości:** Literatura modernistyczna odzwierciedlała złożoność psychologiczną, wykorzystując techniki takie jak monologi wewnętrzne do przedstawienia wewnętrznych myśli bohaterów.
Ruchy te ukazują dynamiczną relację między sztuką, kulturą i społeczeństwem w XIX-wiecznej Europie. Każdy ruch odzwierciedlał obawy, pytania i aspiracje ludzi żyjących w dramatycznym okresie zmian, wnosząc swój wkład w bogatą historię artystyczną i intelektualną Europy.