Dlaczego określano tę epokę mianem ery kina niemego?

W epoce kina niemego (mniej więcej od końca lat 90. XIX wieku do końca lat dwudziestych XX wieku) produkowane filmy nie zawierały zsynchronizowanych dialogów ani słyszalnej mowy, a zamiast tego w dużym stopniu opierały się na wizualnym opowiadaniu historii, gestach aktorskich, kartach tytułowych i muzyce, aby przekazać historię i przekazać emocje.

Niewiele wczesnych filmów zawierało zsynchronizowane efekty dźwiękowe lub muzykę ze względu na ograniczenia technologiczne, a technologia dźwięku na filmie była wciąż w fazie rozwoju. Niektóre teatry zapewniały akompaniament muzyczny na żywo.

Termin „era kina niemego” pojawił się jako sposób na odróżnienie wczesnego okresu twórczości filmowej od „ery talkie”, która rozpoczęła się wraz z wprowadzeniem technologii zsynchronizowanego dźwięku.