Ustawienie: Pokój w domu Pauliny, w którym trzyma Gerardo w niewoli.
Znaki:
* Paulina: Bohater, kobieta nawiedzona przez jej traumę tortur i gwałtu.
* gerardo: Mąż Pauliny, prawnik praw człowieka, początkowo nieświadomy okropności swojej przeszłości.
* Roberto: Mężczyzna Paulina uważa, że jest jej oprawcą, choć utrzymuje swoją niewinność.
Podsumowanie:
* Objawienie Gerardo: Po nocy intensywnej konfrontacji Gerardo w końcu rozumie przekonanie Pauliny, że Roberto jest mężczyzną, który ją torturował. Widzi także głębię jej bólu i trwałą naturę jej traumy.
* Decyzja: Gerardo, sprzeczny między swoim szkoleniem prawnym a miłością do Pauliny, ma kluczowy wybór. Może albo ujawnić prawdziwą tożsamość Roberto na władze, ryzykując potencjalnie fałszywym oskarżeniem, albo chronić Roberto, potencjalnie osłaniając winnego człowieka.
* zakończenie: W dramatycznej i niejednoznacznej scenie końcowej Gerardo ujawnia swoją decyzję. Nie naraża Roberto, decydując się zaufać osądowi swojej żony i chronić ich małżeństwo. Ta decyzja pozostawia sztukę poczucie nierozwiązanego napięcia, zadając pytania o granice sprawiedliwości, siłę pamięci i zdolności do wybaczenia.
Kluczowe punkty:
* Sprawiedliwość vs. przebaczenie: Sztuka bada złożoność sprawiedliwości i przebaczenia, szczególnie w obliczu ekstremalnej traumy. Paulina poszukuje sprawiedliwości, podczas gdy Gerardo, choć sympatyczna, jest rozdarta między sprawiedliwością a zachowaniem ich małżeństwa.
* Moc pamięci: Pamięć Pauliny o jej torturach jest żywa i niezachwiana, ale Roberto twierdzi, że niewinność, zadając pytania o wiarygodność pamięci i podmiotowości prawdy.
* niejednoznaczne zakończenie: Zakończenie pozostawia publiczność wiele pytań. Czy Gerardo podjął właściwą decyzję? Czy Roberto jest naprawdę niewinny? Gra kończy się poczuciem niepewności, co sugeruje, że złożoności przeszłości nie można łatwo rozwiązać.
Ostatnia scena „Śmierci i dziewicy” pozostawia trwały wpływ na publiczność, wywołując refleksję i debatę na temat, które pozostają aktualne.