Termin „crescendo” pochodzi od włoskiego słowa „crescere”, które oznacza „rosnąć” lub „wzrost”. Najwcześniejsze znane użycie tego terminu w kontekście muzycznym datuje się na rok 1607, kiedy użył go włoski kompozytor Adriano Banchieri w swoim traktacie „L'organo suonarino”. W tym traktacie Banchieri opisuje, jak wykorzystać crescendo, aby stworzyć w muzyce poczucie dramatyzmu i ekscytacji.
Crescendo zyskiwało coraz większą popularność wśród kompozytorów barokowych w XVII i XVIII wieku. Był używany w wielu różnych gatunkach muzycznych, w tym w operach, koncertach i sonatach. Do najsłynniejszych przykładów muzyki barokowej wykorzystującej crescendo zalicza się początek III Koncertu brandenburskiego Jana Sebastiana Bacha i chór „Hallelujah” z Mesjasza Handla.
Crescendo było rewolucyjną techniką muzyczną, która pozwoliła kompozytorom stworzyć szerszą gamę ekspresji emocjonalnej w swojej muzyce. Jest istotną częścią muzyki barokowej i nadal jest używany przez kompozytorów.