Ostatnia oda w sztuce „Antoniusz i Kleopatra” upamiętnia śmierć Antoniusza jako wspaniałe widowisko, „przedstawienie”, które może konkurować z największymi triumfami w historii Rzymu. Oda składa hołd Antoniuszowi jako majestatycznej postaci, której upadek i śmierć posiadają niezrównaną wielkość i piękno, przypominające przeminięcie kosmicznej mocy.
Dramatyczny cel ostatniej ody
1. Podkreśla wielkość Antoniusza: Oda gloryfikuje życie i czyny Antoniusza, umacniając jego status bohatera o niezrównanych proporcjach. Tworzy wokół jego upadku aurę wspaniałości, wynosząc go do poziomu mitologicznych bohaterów.
2. Zapewnia katharsis: Oda zapewnia widzom i bohaterom oczyszczający moment po intensywnym emocjonalnym zamieszaniu związanym ze sztuką. Przekształca smutek i podziw inspirowany śmiercią Antoniusza w estetyczne i poetyckie przeżycie, pozwalając widzom doświadczyć poczucia wyzwolenia.
3. Zestawia to, co ludzkie i to, co kosmiczne: Oda porównuje wielkość Antoniusza z ogromem kosmosu. Kontrast ten podkreśla efemeryczny charakter ludzkiego życia, sugerując jednocześnie kosmiczne znaczenie historii Antoniusza, wywołując w ten sposób poczucie podziwu i transcendencji.
4. Służy jako epilog: Ostatnia oda stanowi pełen wdzięku epilog, zastanawiając się nad podróżą i przeznaczeniem głównych bohaterów. Stanowi zamknięcie historii, nawiązując do tematów miłości, władzy i przemijania życia poruszanych w całej sztuce.
5. Wzmacnia tragiczny ton sztuki: Oda, podkreślając wielkość śmierci Antoniusza, podkreśla tragiczny charakter spektaklu. Poczucie zachwytu i wspaniałości miesza się z emocjonalnym ciężarem straty, podkreślając tragiczne piękno i nieuchronność upadku Antoniusza.
Ogólnie rzecz biorąc, ostatnia oda „Antoniusza i Kleopatry” ma na celu uhonorowanie Antoniusza jako postaci bohaterskiej, zapewnia oczyszczające uwolnienie, bada związek między człowiekiem a kosmosem, kończy historię refleksyjnym akcentem i utrwala tragiczny ton sztuki.