1. Katharsis :Arystotelesowska teoria katharsis sugeruje, że podczas tragedii widzowie doświadczają uwolnienia się od emocji, takich jak litość i strach. Świadomość nieuniknionego upadku Edypa wzmogłaby te emocje, ponieważ widzowie spodziewaliby się rozwoju tragicznych wydarzeń.
2. Dramatyczna ironia :Koncepcja ironii dramatycznej, w której widz jest świadomy informacji, którymi nie są bohaterowie, stworzyłaby poczucie napięcia i napięcia. Wiedza widzów o losach Edypa sprawiłaby, że byliby bardziej zaangażowani w jego podróż i działania.
3. Empatia charakteru :Świadomość tragicznego losu Edypa mogła sprzyjać głębszej empatii dla tej postaci. Widzowie mogli odczuwać mieszankę współczucia dla cierpienia Edypa i strach, wiedząc, jaką drogą podążał.
4. Kontemplacja moralna :Eksploracja w sztuce takich tematów jak los, pycha i poszukiwanie prawdy odbiłaby się echem wśród starożytnych greckich widzów. Znając wynik, mogli zastanowić się nad lekcjami moralnymi i rozważyć konsekwencje działań Edypa.
5. Uznanie artystyczne :Znajomość zakończenia pozwoliła widzom docenić umiejętność dramatopisarza w budowaniu wciągającej narracji i budowaniu napięcia dramatycznego. Mogli skupić się na kunszcie i strukturze spektaklu, zamiast być zaskoczeni zwrotami akcji.
Podsumowując, znajomość zakończenia Króla Edypa przez starożytną grecką widownię wzbogaciłaby ich wrażenia związane ze sztuką, wzmacniając reakcje emocjonalne, tworząc dramatyczną ironię, sprzyjając empatii, zachęcając do kontemplacji moralnej i pozwalając na głębsze docenienie kunsztu dramaturga.