- Ustal gatunek i ton sztuki. Prologi często wykorzystywano do krótkiego przedstawienia akcji i bohaterów spektaklu, a także do stworzenia nastroju przedstawienia. Na przykład prolog do „Tamburlaine” Christophera Marlowe’a rozpoczyna się wersem „Od drgających żył rymujących się matczynych dowcipów”, który natychmiast sygnalizuje widzom, że czeka ich poważna i szczytna tragedia.
- Przedstaw główne tematy sztuki. Często używano także prologów do przedstawienia głównych tematów spektaklu. Na przykład prolog do „Hamleta” Williama Szekspira zaczyna się od wersów „Tak obrzydliwego i pięknego dnia, jakiego nie widziałem”, co sugeruje, że sztuka opiera się na dwuznaczności i oszustwie.
- Zapewnij ekspozycję. Prologi można również wykorzystać do przekazania ważnych informacji na temat fabuły lub scenerii spektaklu. Na przykład prolog „Hiszpańskiej tragedii” Thomasa Kyda rozpoczyna się od obszernego wyjaśnienia akcji spektaklu i sytuacji politycznej w Hiszpanii.
- Daj widzom instrukcje, jak oglądać przedstawienie. Czasami używano prologów, aby przekazać widzom instrukcje, jak oglądać przedstawienie, na przykład kiedy klaskać, a kiedy milczeć. Na przykład prolog do „Alchemika” Bena Jonsona zaczyna się od wersów:„Dla własnego dobra, proszę cię, strzeż się / Przed ludźmi naiwnymi, którzy budują swoją wiarę / Na słabych proroctwach i dziwnych doniesieniach”.
- Apeluj do publiczności o wsparcie. Wreszcie często używano prologów, aby zwrócić się do publiczności o wsparcie. Może to obejmować poproszenie widzów o cierpliwość w stosunku do aktorów lub o wybaczenie wszelkich błędów, jakie mogą popełnić. Na przykład prolog do „Bracia Bacona i brata Bungay” Roberta Greene’a zaczyna się od wersów:„Przepraszam, słodcy panowie, wasze miłe oklaski, / To tak delikatnie wita naszą muzę!”