Hektor jest świadomy przepowiedni, że Troja upadnie, gdy greccy wojownicy napadną na Świątynię Ateny w Troi. W księdze 6 wiersza ostrzega swojego ojca, króla Priama, przed zbliżającą się zagładą i nalega, aby zwrócił Grekom świętą statuę Ateny, próbując przebłagać boginię i potencjalnie zapobiec katastrofie. Jednak jego prośby pozostają bez echa, a upadek Troi pozostaje nieuchronny.
Akceptacja przez Hektora swojego losu jest szczególnie widoczna w jego pożegnaniu z żoną Andromachą i ich młodym synem Astyanaksem. Ta rozdzierająca serce scena ukazuje głęboką miłość i troskę Hectora o swoją rodzinę, ale także jego stoicką świadomość, że może już nigdy ich nie zobaczyć. Warto zauważyć, że Hektor przepowiada własną śmierć z ręki Achillesa i przewiduje cierpienia, jakie czekają Andromachę i kobiety trojańskie po upadku Troi.
Świadomość swego losu Hectora łączy się z głębokim poczuciem obowiązku i lojalności wobec miasta i jego mieszkańców. Pomimo osobistych pragnień pozostaje niezłomny w swoim zaangażowaniu w obronę Troi i zachowanie jej honoru, nawet jeśli oznacza to poświęcenie własnego życia. To niezachwiane poczucie obowiązku popycha Hektora do bohaterskich czynów na polu bitwy, zyskując podziw zarówno Trojan, jak i Greków.
Podsumowując, Hector posiada głębokie zrozumienie swojego losu i losu Troi. Choć wiedza ta napełnia go smutkiem i drżeniem, stawia czoła swemu przeznaczeniu z odwagą, honorem i bezinteresownym oddaniem ojczyźnie i bliskim. Postać Hektora jest w literaturze greckiej bohaterem tragicznym, ucieleśniającym zarówno wielkość, jak i wrażliwość ludzkiego ducha w obliczu nieuniknionego przeznaczenia.