Niezależność artystyczna :Verdi był uznanym kompozytorem o odrębnym stylu muzycznym i reputacji. Jego opery zyskiwały już na popularności w całej Europie i nie był szczególnie zmuszony do wprowadzania drastycznych zmian w swoich dziełach, aby zaspokoić gusta Paryża.
Francuska opera liryczna :Dominującą formą opery w Paryżu w XIX wieku była „Grand opéra”, obejmująca wyszukane dekoracje, balety i spektakularne efekty sceniczne. Jednak opery Verdiego należały przede wszystkim do kategorii „Opéra lyrique”, która kładła większy nacisk na dramat muzyczny, rozwój postaci i kunszt wokalny.
Adaptacje dla Paryża :Chociaż Verdi nie dokonał znaczących zmian w muzyce swoich oper, czasami zgodził się na pewne poprawki, które były zwyczajowe dla paryskiej sceny. Adaptacje te często polegały na dodawaniu lub rozszerzaniu sekwencji baletowych, dostosowywaniu orkiestracji do konkretnych instrumentów preferowanych przez francuskich muzyków i stosowaniu dialogu mówionego zamiast recytatywów.
Wpływ włoskiej opery :Należy zauważyć, że opera włoska wywarła znaczący wpływ na scenę operową w Paryżu w czasach Verdiego. W rzeczywistości Opéra-Italien w Paryżu zajmowała się prezentowaniem włoskich oper, a publiczność była dość otwarta na styl i muzykę Verdiego.
Wybitne sukcesy :Opery Verdiego odniosły w Paryżu znaczny sukces bez większych remontów. Na przykład jego opery, takie jak „Rigoletto”, „La Traviata” i „Don Carlos”, zostały ciepło przyjęte przez paryską publiczność i krytyków, ugruntowując jego reputację jednego z najwybitniejszych kompozytorów operowych swojej epoki.
Ogólnie opery Giuseppe Verdiego zostały dobrze przyjęte w Paryżu, bez konieczności wprowadzania przez niego znaczących zmian w ich artystycznym rdzeniu. Jego umiejętność łączenia siły dramatyzmu, pięknych melodii i autentyczności emocjonalnej odbiła się szerokim echem wśród publiczności zarówno we Włoszech, jak i poza nią, w tym na wymagającej scenie operowej w Paryżu.