Czym jest chińska opera pekińska?

Opera pekińska (Pekin i opera chińska to także popularne nazwy w języku angielskim) lub opera pekińska w latynizacji pinyin języka mandaryńskiego (Jingju w wymowie mandaryńskiej Pinyin dosłownie „Kapitalny dramat” lub czasami Peking lub Jing) jest najbardziej dominującą formą chińskiej opery, która łączy w sobie muzykę, występy wokalne, pantomimę, taniec i akrobatykę.[5] Powstał pod koniec XVIII wieku, a w pełni rozwinięty i udoskonalony został w połowie XIX wieku. Forma ta była niezwykle popularna na dworze dynastii Qing i została uznana za jeden z skarbów kultury Chin. Opera pekińska wywarła ogromny wpływ na rozwój wielu innych chińskich oper, takich jak opera kantońska, i jest uważana za operę narodową Chin.

Kluczowe funkcje

* Śpiew: Śpiew w operze pekińskiej jest bardzo stylizowany i wykorzystuje różnorodne techniki wokalne, w tym falset, wibrato i nosalizację. Melodie często opierają się na tradycyjnych chińskich pieśniach i melodiach ludowych.

* Mowa: Dialogi mówione w operze pekińskiej prowadzone są w sposób stylizowany, z silnym naciskiem na rytm i intonację.

* Ruch: Aktorzy opery pekińskiej wykonują różnorodne ruchy akrobatyczne, w tym przewroty, upadki i skoki.

* Kostiumy: Kostiumy w operze pekińskiej są bardzo wyszukane i często przedstawiają określone postacie lub role.

* Makijaż: aktorzy noszą mocno stylizowany, wyszukany makijaż, który tworzy określone typy postaci, które wskazują na osobowość postaci, jej przynależność społeczną i moralną.