W sztuce Williama Szekspira „Jak wam się podoba” Jaques wygłasza słynne przemówienie zwane monologiem „Siedem wieków człowieka”, w którym opisuje różne etapy życia człowieka. „Ostatnią scenę ze wszystkich” określa się jako „drugą dziecinność”, która odzwierciedla proces starzenia się i regresję zdolności fizycznych i psychicznych jednostki. Oto kilka sposobów, w jakie Szekspir przedstawia ten etap życia jako „drugi dziecinność”:
1. Słabość fizyczna: W miarę jak ludzie się starzeją, często doświadczają spadku siły fizycznej i zwinności. Podobnie jak w dzieciństwie, mogą wymagać pomocy w codziennych czynnościach, takich jak ubieranie się, kąpiel i jedzenie. Ta zależność od innych przypomina bezradność dzieciństwa.
2. Utrata pamięci: Wiele osób starszych doświadcza zaburzeń pamięci lub zapominania, które można porównać do zapominania małych dzieci. Mogą mieć trudności z przypomnieniem sobie niedawnych wydarzeń lub szczegółów, podobnie jak dzieci mają ograniczoną zdolność zapamiętywania informacji.
3. Brak oceny: W skrajnym podeszłym wieku jednostki mogą wykazywać zaburzenia oceny sytuacji, co czyni je podatnymi na manipulację i wyzysk, podobnie jak łatwowierność dzieci, którym brakuje doświadczenia i mądrości.
4. Niestabilność emocjonalna: Osoby w podeszłym wieku mogą doświadczać wahań nastroju lub nagłych zmian emocji, przypominających zmienność emocjonalną dzieci. Mogą być podatne na łzy lub złość, podobnie jak dzieci często mają trudności z kontrolowaniem swoich emocji.
5. Potrzeba komfortu: Podobnie jak dzieci, które szukają pocieszenia i bezpieczeństwa, osoby starsze mogą szukać pocieszenia i otuchy u innych. Mogą wymagać ciągłej uwagi i wsparcia, co przypomina zależność niemowląt.
6. Utrata niepodległości: Wraz z wiekiem jednostki mogą utracić niezależność i zdolność do samodzielnego wykonywania codziennych zadań. Mogą stać się zdani na pomoc innych osób, tak jak dzieci polegają na opiece i wskazówkach dorosłych.
7. 回归简单爱好 与孩子们的游戏倾向类似,老年人可能会退回简单的爱好和娱乐活动。他们可能会享受童话故事、简单的游戏或轻松的音乐，就像孩子一样，欣赏不复杂的乐趣。
总的来说，莎士比亚使用„第二次儿童期”这个词来表达年老 podobieństwo jednostek do dzieci pod względem słabości fizycznej, utraty pamięci, niestabilności emocjonalnej i potrzeby komfortu. Zawiera w sobie ideę regresji do stanu dziecięcego, w którym jednostki potrzebują pomocy i wsparcia, aby stawić czoła wyzwaniom starzenia się.