- Przygotowanie sceny:Chór często przedstawiał scenerię spektaklu, dostarczając widzom ważnych informacji ogólnych i kontekstu dla przyszłych wydarzeń. Było to szczególnie przydatne w czasach Szekspira, kiedy sztuki wystawiano przy minimalnej scenerii i rekwizytach.
- Ton ustalający:Refren można również wykorzystać do nadania tonu i atmosfery spektaklu. Na przykład w Henryku V przemówienie otwierające chóru nadaje ton patriotyczny i heroiczny, przygotowując publiczność na opowieść o wielkim zwycięstwie Anglii.
- Zapewnienie perspektywy:Chór pełnił rolę narratora lub komentatora, oferując spostrzeżenia i perspektywy, które mogły nie być dostępne dla bohaterów sztuki. Pozwoliło to Szekspirowi zgłębiać tematy, komentować kwestie społeczne lub przekazywać lekcje moralne w sposób odmienny od perspektywy bohaterów.
- Przełamanie „Czwartej ściany”:Chór od czasu do czasu przełamał czwartą ścianę, zwracając się bezpośrednio do publiczności. Technika ta pomogła stworzyć u widzów poczucie bezpośredniości i zaangażowania, dzięki czemu poczuli się częścią doświadczenia teatralnego.
- Łączenie aktów lub scen:w sztukach takich jak Henryk V oraz Romeo i Julia refren służył do wypełniania luki między aktami lub scenami, dostarczając informacji przejściowych i pomagając widzom poruszać się po historii.
- Symbolika i alegoria:Czasami sam chór zawierał elementy symboliczne lub alegoryczne, reprezentujące abstrakcyjne idee lub uosobione koncepcje. To dodało do sztuki warstwy znaczeń i interpretacji.
Ogólnie rzecz biorąc, prolog chóru w sztukach Szekspira służył wielu celom, od ustalenia scenerii i atmosfery po zapewnienie wnikliwego komentarza i nawiązanie kontaktu z publicznością. Stanowił integralną część doświadczeń teatralnych epoki elżbietańskiej i znacząco przyczynił się do artystycznego oddziaływania dzieł Szekspira.