Wiersz zaczyna się od mówiącego, mężczyzny, zwracającego się do swojej ukochanej, kobiety, gdy jeżdżą razem konno. Wyraża swoją miłość do niej i żal, że muszą się rozstać. Mówi jej, że nigdy jej nie zapomni i że zawsze będzie pielęgnował wspomnienia ich wspólnych chwil.
Podczas jazdy mężczyzna zastanawia się nad ich związkiem i wyzwaniami, przed którymi stanęli. Przyznaje, że zdarzały się między nimi nieporozumienia i nieporozumienia, ale podkreśla, że ich wzajemna miłość zawsze była silna. Mówi jej, że jest wdzięczny za wspólnie spędzony czas i że nigdy nie będzie żałował dokonanych przez nich wyborów.
Kobieta odpowiada na słowa mężczyzny własnymi wyrazami miłości i żalu. Mówi mu, że będzie jej bardzo za nim tęsknić i że nigdy nie zapomni czasu, który spędzili razem. Zapewnia go, że zawsze będzie mu wierna i że nigdy nie przestanie go kochać.
Wiersz kończy się, gdy kochankowie oddalają się od siebie. Oboje przepełnieni są smutkiem i żalem, ale są też wdzięczni za wspólnie spędzony czas. Wiedzą, że nigdy się nie zapomną i że ich miłość zawsze będzie silna, bez względu na to, co przyniesie przyszłość.