Tryb łączący jest używany w wielu językach do wyrażania hipotetycznych sytuacji, pragnień lub możliwości. Na przykład w języku angielskim możemy powiedzieć „Chciałbym być bogaty” (tryb łączący) zamiast „Chciałbym być”. bogaty” (orientacyjny nastrój).
Gramatyka klingońska skupia się na bezpośredniości i działaniu. Używa różnych struktur gramatycznych i czasów czasowników, aby wyrazić podobne pojęcia w trybie łączącym. Na przykład:
* Sytuacje hipotetyczne: Klingon używa zdań warunkowych z „qaStaHvIS” (jeśli) lub „qapla” (kiedy).
* Pragnienia: Klingon wyraża pożądanie za pomocą czasowników takich jak „nIS” (chcieć) lub „vagh” (pragnienie).
* Możliwości: Klingon używa czasowników modalnych, takich jak „puch” (może) lub „latlh” (mógłby), aby wskazać możliwość.
Chociaż język klingoński nie ma specjalnego trybu łączącego, oferuje inne sposoby wyrażania podobnych niuansów znaczeniowych.