Monolog, o którym prawdopodobnie mówisz, to długa tyrada Barbary na temat jej życia i małżeństwa z mężem, Harrym. Dzieje się to na początku drugiego aktu, kiedy zastanawia się nad randką z młodym i naiwnym Bobem. Wyraża swoją frustrację związaną z małżeństwem, tęsknotę za ekscytacją i pasją oraz głęboko zakorzenioną samotność.
Oto skrócona wersja monologu Barbary:
Barbara: (do siebie, po wyjściu Boba) "O Boże. Tak się bałam, że poprosi mnie o rękę. Chyba powinnam być wdzięczna, że tego nie zrobił. Ale był taki... młody. Taki niewinny. Jakby cały świat doświadczeń mnie ominął. Co ja robię? Mam 35 lat. Jestem mężatką od 10 lat. Mam piękne mieszkanie, dobre życie, ale... puste. Jest takie puste. I nie mogę nic na to poradzić. but feel like I'm missing out on something. I keep telling myself that I'm happy, that I have everything I need. But do I? Am I really happy? Am I really living? I don't know. Sometimes I feel like I'm just going through the motions. Just existing. I'm not even sure what I'm looking for anymore. But I know it's not this. It's not this quiet, predictable life with Harry. I want something more. Something different. Something...passionate. Is that Czy to takie straszne? Chcę po prostu znowu poczuć, że żyję, a nie tylko istnieć. O Boże.
Monolog ten ukazuje wewnętrzne zamęty Barbary i jej poszukiwania czegoś więcej w życiu. To potężny moment introspekcji, podczas którego zmaga się ze swoimi pragnieniami, niepewnością i uczuciem niezadowolenia z obecnej sytuacji.
Warto zauważyć, że ten monolog jest kluczowym momentem spektaklu, ujawniającym prawdziwe uczucia Barbary i przygotowującym grunt pod resztę spektaklu. To przejmująca opowieść o złożoności małżeństwa, kryzysie wieku średniego i poszukiwaniu spełnienia.