Oto kilka kluczowych cech narratora autorefleksyjnego:
* Zwracając się bezpośrednio do czytelnika: Narrator może zwracać się bezpośrednio do czytelnika, używając zwrotów takich jak „ty” lub „drogi czytelniku”.
* Komentowanie narracji: Narrator może wskazać niespójności w historii, wyjaśnić własne uprzedzenia, a nawet przeprosić za brak informacji.
* Kwestionowanie własnej wiarygodności: Narrator może nie być pewien opisywanych wydarzeń lub uznać własne ograniczenia w zrozumieniu sytuacji.
* Uznanie fikcyjnego charakteru tej historii: Narrator może nazwać tę historię „opowieścią”, „narracjami” lub „fikcją”.
* Gra z oczekiwaniami czytelnika: Narrator może celowo wprowadzić czytelnika w błąd lub wywołać poczucie niepewności co do wydarzeń.
Oto kilka przykładów autorefleksyjnych narratorów w literaturze:
* Narrator w „Wielkim Gatsbym” F. Scotta Fitzgeralda: Narrator, Nick Carraway, często komentuje swoją rolę w historii, kwestionując własną wiarygodność i zastanawiając się nad wydarzeniami, których jest świadkiem.
* Narrator w „Przygodach Huckleberry Finna” Marka Twaina: Huckleberry Finn jako narrator zwraca się bezpośrednio do czytelnika, komentując historię, a nawet przepraszając za brak wykształcenia.
* Narrator w „Nieznośnej lekkości bytu” Milana Kundery: Narrator zwraca się bezpośrednio do czytelnika, proponując refleksje filozoficzne i kwestionując naturę istnienia.
Korzystając z autorefleksyjnego narratora, autorzy mogą stworzyć bardziej złożone i wciągające wrażenia z czytania, rzucając czytelnikowi wyzwanie do rozważenia natury opowiadania historii i roli narratora.