Hiperbola to figura retoryczna, w której zastosowano przesadę dla podkreślenia. Siła powieści tkwi jednak w realistycznym przedstawieniu surowej dziczy Alaski i zmagań psa uczącego się przetrwać w nowym świecie.
Oto kilka powodów, dla których hiperbola może nie być powszechnym narzędziem w książce:
* Realizm: Jack London dążył do realizmu, przedstawiając brutalne warunki i zwierzęce instynkty, które kierują Buckiem. Używa mocnych czasowników i szczegółów sensorycznych, aby namalować jasny obraz otoczenia i jego wpływu na bohaterów.
* Skoncentruj się na naturze: Książka podkreśla siłę natury i instynkty zwierząt. Hiperbola może podważyć surowe, pierwotne siły odgrywające rolę w tej historii.
* Rozwój postaci: Transformacja Bucka z rozpieszczonego zwierzaka w dzikiego psa wynika ze stopniowego procesu adaptacji i przetrwania. Nadmierna przesada może zaszkodzić tej realistycznej ewolucji.
Zamiast hiperboli Londyn stosuje inne środki literackie, takie jak:
* Podobne: „Był dzikim stworzeniem, surową, nieokiełznaną istotą, wilkiem w przebraniu psa”.
* Metafora: „Ciszę przerwał ostry, szybki krzyk, krzyk bólu dzikiego zwierzęcia”.
* Personifikacja: „Wiatr, głodna bestia, wył wokół niego”.
Urządzenia te dodają książce surowej mocy i emocjonalnego oddziaływania, ukazując pierwotną esencję zarówno człowieka, jak i zwierzęcia w obliczu obojętności natury.