* Metafora: Jest to prawdopodobnie najbardziej rozpowszechniona figura retoryczna. Wiersz jest pełen metafor, które tworzą żywe obrazy i wyrażają namiętne pragnienia pasterza. Przykłady obejmują:
* „Suknia z najlepszej wełny” (porównanie sukni kochanka do miękkości wełny)
* „Kwiatowa czapka” (porównanie nakrycia głowy kochanka do kwiatowej korony)
* „Wzgórza i skały będą śpiewać” (porównując świat przyrody do chóru celebrującego ich miłość)
* Personifikacja: Pasterz nadaje przedmiotom nieożywionym cechy ludzkie, jeszcze bardziej podkreślając piękno swojego wyobrażonego świata:
* „Baranki będą beczeć” (baranki są uosobieniem wyrażającym szczęście)
* „Ptaki będą śpiewać” (ptaki są personifikowane, aby uczcić obecność kochanka)
* „Pagórki i skały będą śpiewać” (wzgórzom i skałom nadano ludzkie głosy, aby wyrazić radość)
* Zdjęcia: Wiersz jest bogaty w szczegóły zmysłowe, tworząc mocny i sugestywny obraz wyidealizowanego świata pasterza. Osiąga się to poprzez:
* Obrazy wizualne: „Suknia z najlepszej wełny”, „Czapka w kwiaty”, „Rzeki delikatnie płyną”
* Obrazowanie słuchowe: „Będą beczeć baranki”, „Ptaki będą śpiewać”, „Zaśpiewają wzgórza i skały”
* Obrazki dotykowe: „Doliny zielone i świeże”
* Hiperbola: Pasterz używa przesady, aby podkreślić intensywność swoich uczuć:
* „Uczynię ci grządki róż”
* „Pagórki i skały będą śpiewać”
* „I wszystkie lasy zabrzmią echem Twojego imienia”
* Symbolika: Wiersz używa symboli do przedstawienia głębszych znaczeń. Na przykład:
* Natura: Reprezentuje piękno, niewinność i prostotę miłości.
* Pasterz: Symbolizuje idealnego kochanka, który jest pełen pasji, oddany i gotowy ofiarować wszystko swojej ukochanej.
Ogólnie rzecz biorąc, „Namiętny pasterz swojej miłości” to wiersz wykorzystujący szereg figur retorycznych, aby stworzyć potężną i przekonującą wizję miłości. Posługując się metaforami, personifikacją, obrazami, hiperbolą i symboliką, Marlowe maluje obraz świata przemienionego przez miłość, świata idyllicznego i nierealnego zarazem.