* „Boski Mandat”: Królowie babilońscy twierdzili, że ich władza została przyznana przez bogów. Było to powszechne uzasadnienie panowania w świecie starożytnym.
* „Siła broni”: Wojsko babilońskie słynęło ze swojej potęgi i odegrało kluczową rolę w poszerzaniu terytorium królestwa i utrzymaniu kontroli.
* „Mądrość Bogów”: Królów babilońskich postrzegano jako pośredników między bogami a ludem, a swoje decyzje opierali na wróżbach i rytuałach religijnych.
* „Kontrola zasobów”: Żyzna ziemia Mezopotamii pozwalała na silną gospodarkę, która zapewniała zasoby niezbędne dla potężnej armii i dobrze prosperującego społeczeństwa.
* „Legitymizacja tradycji”: Królowie babilońscy opierali się na tradycjach i osiągnięciach swoich poprzedników, co pomogło ugruntować ich pozycję i domagać się legitymizacji.
Ostatecznie źródłem władzy królów babilońskich była kombinacja tych czynników, przy czym każde z nich miało względne znaczenie i zmieniało się w czasie.