Większa intensywność emocjonalna:
Jedną z najbardziej uderzających cech języka Bidarta w Edypie jest jego intensywny ładunek emocjonalny. Spektakl jest pełen namiętnych wybuchów, udręczonych krzyków i rozdzierających serce lamentów. Ta podwyższona intensywność emocjonalna odzwierciedla skrajne zamieszanie psychiczne, jakiego doświadczają bohaterowie, zwłaszcza sam Edyp. Język Bidarta oddaje surową i instynktowną naturę ich emocji, wciągając czytelnika w głębię ich cierpienia.
Język graficzny:
Kolejnym kluczowym elementem jego stylu w Edypie jest użycie przez Bidarta języka figuratywnego. Aby stworzyć żywe i sugestywne obrazy, posługuje się szeroką gamą środków figuratywnych, w tym metaforami, porównaniami i personifikacjami. Te figuratywne środki dodają warstwom znaczeń i głębi tekstowi, pozwalając Bidartowi badać złożone tematy i emocje w sposób zniuansowany i pośredni.
Współczesne techniki poetyckie:
Bidart włącza także różne współczesne techniki poetyckie do swojej opowieści o Edypie. Techniki te obejmują wiersz wolny, fragmentaryczną składnię i zakłócające łamanie wierszy. Odrywając się od tradycyjnych form i struktur poetyckich, Bidart rzuca wyzwanie oczekiwaniom czytelników i stwarza poczucie pilności i bezpośredniości, które potęguje wpływ intensywności emocjonalnej spektaklu.
Ogólnie rzecz biorąc, język i styl Edypa Franka Bidarta charakteryzują się intensywnością emocjonalną, użyciem języka figuratywnego i włączeniem współczesnych technik poetyckich. Dzięki tym elementom Bidart tworzy pełną mocy i poruszającą interpretację klasycznej tragedii greckiej, ukazując ponadczasowe tematy losu, cierpienia i poszukiwania prawdy.