Lugalbanda (ok. 2525–2490 p.n.e.) był drugim królem pierwszej dynastii sumeryjskiej i pierwszym władcą, któremu nadano honorowy tytuł lugal (lub „król”). Tytułu tego używali wcześniej wyłącznie deifikowani bogowie-królowie sumeryjskiego panteonu.
Gilgamesz (ok. 2500–2450 p.n.e.) był piątym królem Uruk i najbardziej znanym ze wszystkich sumeryjskich bohaterów. Jest bohaterem Eposu o Gilgameszu, najstarszego zachowanego dzieła literackiego na świecie.
Sargon z Akadu (ok. 2334–2279 p.n.e.) był założycielem imperium akadyjskiego, które rządziło większością Mezopotamii przez prawie dwa stulecia. Sargon jest uważany za jednego z najwybitniejszych dowódców i administratorów wojskowych w historii starożytnej.
Ur-Nammu (ok. 2112–2095 p.n.e.) był założycielem Trzeciej Dynastii z Ur, która rządziła Sumerem i Akadem przez prawie sto lat. Najbardziej znany jest ze swoich reform systemów prawnych i administracyjnych, a także z budowy kilku ważnych świątyń i budynków użyteczności publicznej.
Shulgi (ok. 2094–2047 p.n.e.) był drugim władcą trzeciej dynastii z Ur i jednym z najpotężniejszych królów w historii Sumeru. Rozszerzył imperium do największego stopnia i ustanowił scentralizowaną administrację, która miała służyć jako model dla przyszłych królestw Mezopotamii.