Wiersz powstał pierwotnie jako poprawiona wersja starszej szkockiej pieśni, ale zyskał powszechną popularność i uznanie po opublikowaniu go przez Roberta Burnsa w 1788 r. Burns, znany jako „Narodowy Bard Szkocji”, zawierał elementy z wcześniejszej wersji i nasycał go to swoim własnym, poetyckim akcentem.
Wiersz przypomina o starych przyjaźniach i przemijaniu czasu. Pierwszy werset zaczyna się od wersu:„Czy o znajomym należy zapomnieć i nigdy o nim nie przypominać?” co nadaje pieśni refleksyjny i melancholijny ton. Podkreśla wagę pielęgnowania starych przyjaźni i wspólnych doświadczeń z przeszłości.
W miarę rozwoju wiersza mówi się o podniesieniu kielicha życzliwości i wspólnym wzniesieniu toastu. W refrenie powtarza się fraza „for auld lang syne”, podkreślając znaczenie pamiętania o dobrych czasach z przeszłości. Piosenka kończy się uczuciem życzeń sobie nawzajem wszystkiego dobrego i nadziei na ponowne spotkanie w przyszłości, niezależnie od odległości i okoliczności.
Z biegiem lat „Auld Lang Syne” stało się integralną częścią obchodów Hogmanay, szkockiego sylwestra, podczas którego tradycyjnie śpiewa się go o północy. Jest również powszechnie śpiewany podczas innych spotkań towarzyskich, zjazdów i pożegnań jako sposób na pożegnanie starego roku lub epoki i powitanie nowego początku.
Popularność tej piosenki przekroczyła granice narodowe i kulturowe, a obecnie jest ona rozpoznawana i śpiewana na całym świecie jako symbol przyjaźni, nostalgii i trwałej więzi międzyludzkiej, która utrzymuje się przez lata.