- W Prologu Chór daje obszerny przegląd całej historii, w tym długotrwałego sporu pomiędzy Montekimi i Kapuletami oraz jego tragicznych konsekwencji:
„Dwa domy, obydwa jednakowe w godności, / W pięknej Weronie, gdzie przedstawiamy naszą scenę, / Od starożytnego złamania urazy do nowego buntu, / Gdzie krew cywilna brudzi ręce cywilów. / Stąd śmiertelne lędźwie tych dwóch wrogów / A para zakochanych w gwiazdach kochanków odebrała sobie życie.”
Dostarczając wszechstronną wiedzę na temat wydarzeń i wyników spektaklu, Chór demonstruje wszechwiedzę, ponieważ posiada pełne i transcendentne zrozumienie historii.
- W trakcie przedstawienia Chór interweniuje także pomiędzy scenami, oferując wgląd w motywacje, myśli i emocje bohaterów:
„Teraz stare pożądanie leży na łożu śmierci, / A młode uczucie pragnie być jego spadkobiercą; / Ta piękna, za którą miłość jęknęła i chciała umrzeć, / Z delikatną partnerką Julii, jest teraz niesprawiedliwa”.
W tym przypadku Chór przekazuje widzom istotne informacje na temat zmieniającej się dynamiki romantycznej i wewnętrznych konfliktów bohaterów, zwiększając głębię i złożoność spektaklu.
- W ostatnim akcie Chór powraca, aby wygłosić tragiczne zakończenie sztuki i zastanowić się nad szerszymi lekcjami moralnymi, jakie należy wyciągnąć:
„Nigdy nie było historii bardziej nieszczęsnej / niż ta o Julii i jej Romeo”.
Dzieląc się tymi obserwacjami i refleksjami moralnymi, Chór po raz kolejny demonstruje wszechwiedzącą perspektywę, która pozwala zrozumieć i skomentować tematykę i znaczenia spektaklu.
Te przypadki ilustrują, jak Chór w Romeo i Julii pełni rolę wszechwiedzącego narratora, dostarczając widzom wiedzy, spostrzeżeń i komentarzy, które wykraczają poza ograniczoną perspektywę bohaterów i przyczyniają się do ogólnego zrozumienia sztuki.