1. Odrzucenie ostrzeżenia Kreona:
Kiedy Kreon ostrzega Edypa, aby nie kontynuował śledztwa w sprawie morderstwa Lajosa, Edyp oskarża go o nielojalność i próbę przejęcia władzy. Odrzuca obawy Kreona i nalega na kontynuowanie dochodzenia, demonstrując swoją pewność siebie i lekceważenie rad innych.
2. Konfrontacja z Tyrezjaszem:
Podczas spotkania ze ślepym prorokiem Tyrezjaszem Edyp staje się coraz bardziej wzburzony i lekceważący, gdy Tyrezjasz napomyka o prawdzie o przeszłości Edypa. Oskarża Tejrezjasza o bycie oszustem i sugeruje, że jest w zmowie z Kreonem, aby go osłabić. Arogancja Edypa nie pozwala mu rozważyć możliwości, że Terezjasz może posiadać cenne informacje.
3. Odrzucenie proroctwa:
Kiedy Tejrezjasz odkrywa przepowiednię, że Edyp zabije swojego ojca i poślubi matkę, Edyp stanowczo odrzuca tę przepowiednię. Odrzuca to jako nonsens i twierdzi, że motywacją Terezjasza są osobiste urazy. Odmowa Edypa zaakceptowania możliwości własnej winy uwydatnia jego arogancką wiarę w swoją nietykalność.
4. Oskarżenia pod adresem Kreona i Tyrezjasza:
W miarę postępów w sztuce i wychodzenia na jaw prawdy o przeszłości Edypa staje się on coraz bardziej defensywny i paranoiczny. Oskarża Kreona i Terezjasza o spisek przeciwko niemu i próbuje zdyskredytować ich słowa. Arogancja Edypa nie pozwala mu przyznać się do swoich błędów i przyjąć odpowiedzialności za swoje czyny.
5. Samousprawiedliwienie:
Nawet po ujawnieniu swojego tragicznego losu Edyp nadal okazuje pychę, próbując usprawiedliwić swoje działania. Twierdzi, że jego zbrodnie były niezamierzone i że nie do końca jest winien. Jego samousprawiedliwienie świadczy o niemożności pełnego zrozumienia konsekwencji swoich działań i wzięcia za nie odpowiedzialności.
Pycha Edypa ostatecznie prowadzi do jego upadku, ponieważ nie rozpoznaje własnych wad i ograniczeń. Nadmierna duma i arogancja uniemożliwiają mu dostrzeżenie prawdy i podjęcie niezbędnych kroków, aby odwrócić tragiczny los.