1. Lojalność i pokrewieństwo:
Miłość i lojalność Ismeny wobec swojej siostry Antygony są widoczne od początku. Martwi się o dobro Antygony i próbuje odwieść ją od przeciwstawienia się edyktowi Kreona zakazującemu pochówku Polinejkesa. Jednak Ismene brakuje odwagi, aby dołączyć do Antygony w jej misji, stawiając na pierwszym miejscu samozachowawczość i przestrzeganie norm społecznych.
2. Strach przed władzą i konsekwencjami:
Ostrożność Ismeny wynika z jej strachu przed władzą i potencjalną karą za przeciwstawienie się dekretowi Kreona. Martwi się konsekwencjami swoich działań i ostrzega Antygonę przed poważnymi konsekwencjami kwestionowania prawa. Strach Ismeny odzwierciedla presję społeczną i wagę zewnętrznych oczekiwań, które często są sprzeczne z osobistymi przekonaniami.
3. Kontrast z siłą Antygony:
Kontrastując nieśmiałość Ismeny z niezłomną determinacją Antygony, Sofokles podkreśla wyjątkową odwagę tej ostatniej i niezachwiane przywiązanie do swoich przekonań. Wahanie Ismeny służy jako udaremnienie niezachwianej determinacji Antygony, jeszcze bardziej podkreślając siłę i integralność moralną bohaterki.
4. Role płciowe i normy społeczne:
Charakter Ismeny reprezentuje także oczekiwania stawiane kobietom w patriarchalnym społeczeństwie starożytnej Grecji. Jest przedstawiana jako bardziej bierna, uległa i kierująca się konwencjami społecznymi. Jest to zgodne z tradycyjnymi rolami płciowymi tamtych czasów, kiedy od kobiet często oczekiwano, że będą przedkładać kolektyw nad jednostkę.
5. Konflikt wewnętrzny i dylemat moralny:
Wewnętrzny konflikt Ismeny wynika z jej autentycznej troski o Antygonę i świadomości moralnego imperatywu pochowania brata. Jednak strach i uwarunkowania społeczne utrudniają jej podjęcie działań. Walka Ismeny odzwierciedla uniwersalny ludzki dylemat równoważenia osobistych wartości z naciskami zewnętrznymi.
6. Katalizator działań Antygony:
Odmowa Ismeny udziału w planie Antygony pośrednio przyczynia się do tragicznych wydarzeń spektaklu. Jej decyzja zmusza Antygonę do działania w pojedynkę, co prowadzi do jej ostatecznego aresztowania i potępienia. Wybór Ismeny, choć zrozumiały, ostatecznie przygotowuje grunt pod tragiczne zakończenie sztuki.
Podsumowując, rola Ismeny jako drugoplanowej postaci w „Antygonie” jest znacząca, ponieważ kontrastuje niezachwianą determinację bohaterki z bardziej konwencjonalnym i pełnym strachu sposobem myślenia. Jej myśli i działania podkreślają tematy lojalności, rodziny, oczekiwań społecznych i wewnętrznego konfliktu między wartościami osobistymi a presją zewnętrzną, zwiększając ogólną głębię i złożoność sztuki.