Po pierwsze, podkreśla reputację Edypa dzięki mądrości i zdrowemu osądowi. Kreon przyznaje, że Edyp nie ma skłonności do mówienia lekko i bez dokładnego przemyślenia. To czyni Edypa postacią wiarygodną i szanowaną, co czyni jego ostateczny upadek jeszcze bardziej tragicznym.
Po drugie, wers ten zapowiada upadek Edypa. Sugerując, że Edyp nie jest skłonny do popełniania błędów lub mówienia nieostrożnie, Kreon nieumyślnie przygotowuje grunt pod tragiczny błąd Edypa w ocenie. Ironia ta zwiększa dramatyczne napięcie spektaklu i buduje napięcie w oczekiwaniu na ujawnienie hamartii Edypa.
Wreszcie wers ten służy także podkreśleniu tragicznej ironii sytuacji Edypa. Edyp jest mądrym i sprawiedliwym władcą, którego ostatecznie zgubiła własna ignorancja i duma. Oświadczenie Kreona, choć zamierzone jako komplement, przypadkowo podkreśla tragiczną wadę, która doprowadzi do upadku Edypa.