Sonety włoskie składają się z 14 wersów, natomiast sonety angielskie składają się z 16 wersów.
Włoskie sonety mają specyficzny schemat rymów składający się z dwóch czterowierszy (po 4 wersy każdy) o schemacie rymów ABBA ABBA i dwóch tercetów (po 3 wersy każdy) ze schematem rymów CDC DCD lub CCD CCD. Sonety angielskie mają inny schemat rymów:ABAB CDCD EFEF GG.
Włoskie sonety tradycyjnie mają „zwrot” lub „voltę” po ósmej linijce, kiedy zmienia się temat wiersza lub wprowadzana jest kontrastująca idea. Jest to mniej widoczne w sonetach angielskich, które mogą mieć mniej wyraźny podział.
Podczas gdy włoskie sonety nie mają obowiązkowej formy metrum (chociaż powszechnie używano tradycyjnych form, takich jak pentametr jambiczny), sonety angielskie są przeważnie pisane pentametrem jambicznym, który jest poetyckim rytmem składającym się z pięciu jambów (sylab nieakcentowanych i akcentowanych) w każdym wersie .
Wreszcie, sonety włoskie były główną formą sonetów we Włoszech, która powstała w XIII wieku i została spopularyzowana przez poetów takich jak Dante Alighieri i Petrarka. Z drugiej strony, angielskie sonety rozwinęły się w Anglii w okresie renesansu, spopularyzowane zwłaszcza przez poetów takich jak Henry Howard, hrabia Surrey i Sir Thomas Wyatt.