1. Język kolonialny: W sztuce zastosowano język typowy dla XVII-wiecznego społeczeństwa purytańskiego w Salem w stanie Massachusetts. Bohaterowie posługują się formalnym, podniosłym i często archaicznym stylem wypowiedzi, odzwierciedlającym kontekst religijny i historyczny.
2. Aluzje biblijne: Miller często posługuje się w dialogu odniesieniami i aluzjami biblijnymi. Bohaterowie dostrzegają podobieństwa między procesami czarownic w Salem a narracjami biblijnymi, odzwierciedlając głębokie przekonania religijne purytanów i ich tendencję do interpretowania wydarzeń przez pryzmat religii.
3. Metafory i symbolika: Dramaturg posługuje się metaforami i językiem symbolicznym, aby przekazać głębsze znaczenia i tematy. Przedmioty, postacie i wydarzenia często mają znaczenie symboliczne, dodając do sztuki warstwy interpretacji.
4. Język formalny i potoczny: Miller używa mieszanki języka formalnego i potocznego, aby rozróżnić postacie i klasy społeczne. Bardziej wykształcone postacie, takie jak wielebny Hale i sędzia Danforth, mówią w sposób formalny i wyszukany, podczas gdy zwykli ludzie używają języka bardziej nieformalnego i bezpośredniego.
5. Ironia i sarkazm: Ironia i sarkazm obecne są także w dykcji spektaklu. Bohaterowie często wyrażają swoje myśli i uczucia poprzez ironiczne wypowiedzi lub sarkastyczne uwagi, podkreślając hipokryzję i napięcia wewnątrz społeczności.
6. Język oskarżycielski: Spektakl przepełniony jest językiem oskarżycielskim, gdyż bohaterowie stawiają sobie nawzajem fałszywe zarzuty. Często używane są słowa takie jak „czary”, „grzech” i „diabeł”, co odzwierciedla atmosferę podejrzeń i strachu, która przenika miasto.
Starannie dobierając i stosując określoną dykcję, Miller tworzy żywą i autentyczną reprezentację okresu, oddaje istotę bohaterów oraz przekazuje tematy i konflikty sztuki w mocny i sugestywny sposób.