- Język formalny i wzniosły: Szekspir używa w całej sztuce formalnego i wzniosłego stylu języka, a wiele postaci mówi wysoce poetyckim i retorycznym językiem. Ta wzniosła dykcja jest odpowiednia dla umiejscowienia sztuki w starożytnym Rzymie i jej skupienia na wpływowych postaciach politycznych i wydarzeniach.
- Środki retoryczne: Szekspir szeroko wykorzystuje środki retoryczne u Juliusza Cezara, w tym porównania, metafory, personifikację, aliterację i antytezę. Urządzenia te pozwalają mu tworzyć żywe obrazy, podkreślać ważne tematy i zwiększać emocjonalny wpływ spektaklu.
- Kontrastowe style: Szekspir używa różnych stylów dykcji, aby rozróżnić różne postacie i klasy społeczne. Na przykład zwykli ludzie i postacie niższej rangi często mówią prostszym i bardziej bezpośrednim językiem, podczas gdy szlachta i senatorowie używają bardziej złożonego i wyszukanego języka.
- Symbolika: Szekspir używa symbolicznego języka i obrazów w całej sztuce, aby dodać głębi i znaczenia akcji. Na przykład pojawienie się wróżki i jego ostrzeżenia, a także symbolika krwi i wody odgrywają znaczącą rolę w tematyce i zapowiedziach spektaklu.
- Różne rejestry: Szekspir posługuje się u Juliusza Cezara szeroką gamą rejestrów, od języka wzniosłego i poetyckiego po mowę ziemską i potoczną. Ta różnorodność rejestrów odzwierciedla różnorodność postaci i sytuacji w sztuce, pomagając stworzyć realistyczny i fascynujący świat dramatyczny.
Ogólnie rzecz biorąc, dykcja Szekspira w Juliuszu Cezarze charakteryzuje się formalnością, wyrafinowaniem retorycznym, kontrastami między różnymi postaciami i klasami społecznymi, użyciem symboliki i szerokim słownictwem.