1. „Gwiazdy ukrywają wasze płomienie, / Niech światło nie widzi moich czarnych i głębokich pragnień”. (Akt I, Scena IV):Na marginesie widać, że Makbet knuje coś złowrogiego i chce to ukryć przed światem. Nie chce, żeby jego złe zamiary wyszły na jaw.
2. „Książę Cumberland! To jest stopień / Na który muszę upaść albo przeskoczyć, / Bo leży na mojej drodze”. (Akt I, Scena IV):Makbet wyjawia swoje ambicje zostania królem i przyznaje, że obecność Malcolma (księcia Cumberland) stanowi przeszkodę w jego planach.
3. „Jeśli to dobrze, dlaczego poddaję się tej sugestii / Czyj okropny obraz niszczy moje włosy / I sprawia, że moje siedzące serce uderza w żebra?” (Akt I, Scena III):Makbet zmaga się z myślą o zamordowaniu Duncana i zastanawia się, dlaczego rozważa tak zły czyn. Ten wewnętrzny konflikt ukazuje jego dylemat moralny i strach towarzyszący jego pragnieniom.
4. „Dzwon mnie zaprasza. Nie słuchaj go, Duncan, bo to dzwonek / Wzywa cię do nieba lub do piekła”. (Akt II, Scena I):Idąc, aby popełnić morderstwo Dunkana, Makbet słyszy bicie dzwonu. To na marginesie ujawnia jego winę i obawę, ponieważ wyobraża sobie to jako ostrzeżenie przed konsekwencjami swoich działań.
5. „Czy to jest sztylet, który widzę przed sobą / Rękojeść skierowana w stronę mojej ręki?” (Akt II, Scena I):Makbet doświadcza halucynacji i widzi unoszący się przed nim sztylet. Pomijając to, odzwierciedla to jego chwiejne poczucie rzeczywistości i coraz większe pogrążanie się w szaleństwie i zamieszaniu.
6. „Wydawało mi się, że usłyszałem głos wołający:„Nie śpij więcej! / Makbet śpi morderczo!” Niewinny sen, / Sen, który spina poszarpany rękaw trosk, / Śmierć każdego dnia. (Akt II, Scena II):Po zamordowaniu Duncana Makbet cierpi na bezsenność i poczucie winy. To na marginesie pokazuje psychologiczny wpływ jego zbrodni, ponieważ zdaje sobie sprawę, że odebrał spokojny sen, który jest niezbędny dla ludzkiego dobra.
Te na marginesie ukazują wewnętrzne zamieszanie Makbeta, jego ambicje, lęki i popadanie w szaleństwo, gdy zmaga się z konsekwencjami swoich czynów. Zapewniając dostęp do swoich myśli, Szekspir wykorzystuje marginesy, aby rozwinąć złożony charakter Makbeta i zgłębić psychologiczne aspekty jego przemiany.