1. Konfrontacja ze śmiertelnością :Scena stawia widzów twarzą w twarz z rzeczywistością śmierci poprzez swobodne dyskusje grabarzy na temat rozkładu ciał i wydobywania przez nich czaszki Yoricka. Hamlet w swojej kontemplacji czaszki konfrontuje się z przemijaniem ludzkiej egzystencji i niwelującym skutkiem śmierci, która pozbawia znaczenia wszelkie różnice społeczne.
2. Memento Mori :Czaszka Yoricka, niegdyś nadwornego błazna, służy jako wyraźne przypomnienie o efemerycznej naturze życia i ostatecznym losie, który czeka wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego i osiągnięć. Hamlet zastanawia się nad kontrastem pomiędzy żywą obecnością Yoricka w życiu a rozkładem jego szczątków, co prowadzi go do kontemplacji daremności ludzkich dążeń.
3. Śmiertelność i szaleństwo :Dialog grabarzy na temat zawodu Yoricka dodatkowo podkreśla temat śmierci. Ich dyskusja na temat roli błazna jako kogoś, kto drwi z szaleństw żywych, podkreśla absurdalność ludzkich wysiłków w obliczu śmierci. Popadnięcie Hamleta w szaleństwo przeplata się z jego kontemplacją śmiertelności i egzystencjalnych pytań, jakie ona stawia.
4. Kontrast między życiem a śmiercią :Scena podkreśla kontrast między życiem a śmiercią, zestawiając filozoficzne rozważania Hamleta na temat czaszki z ziemskim humorem grabarzy i pragmatycznym spojrzeniem na śmierć. Ten kontrast ukazuje różne sposoby, w jakie jednostki radzą sobie z kontemplacją śmiertelności, od dociekań filozoficznych po praktyczną akceptację.
5. Motyw zemsty :Monolog Hamleta trzymającego czaszkę również zapowiada główny temat sztuki, zemstę. Wyraża pogardę dla zepsucia świata, które jego zdaniem domaga się zemsty. Kontrast pomiędzy nieszkodliwą czaszką Yoricka a następującymi po niej brutalnymi działaniami odzwierciedla eksplorację w sztuce śmierci i konsekwencji szukania zemsty.
6. Uniwersalność śmierci :Scena podkreśla powszechność śmierci, dotykającą wszystkich, niezależnie od pozycji społecznej, majątku czy statusu społecznego. Uwagi grabarzy na temat egalitarnego charakteru śmierci dodatkowo potwierdzają ten wątek, podkreślając, że wszyscy, od królów po chłopów, spotykają ten sam los.
Podsumowując, scena z grabarzami i odkrycie przez Hamleta czaszki Yoricka stanowi wymowną ilustrację motywu zaabsorbowania śmiercią w sztuce. Bada egzystencjalne pytania dotyczące śmiertelności, daremności ludzkich wysiłków i różnorodnych sposobów, w jakie jednostki konfrontują się z własną śmiertelnością. Scena przyczynia się do rozwoju postaci Hamleta i przygotowuje grunt pod sztukę eksplorującą zemstę, szaleństwo i nieuchronność śmierci.