1. Używanie języka potocznego :Szekspir włączył język codzienny, nieformalny i wyrażenia potoczne, które w jego czasach były powszechnie używane przez niższe warstwy społeczne. Obejmowało to regionalne dialekty, slang, przysłowia i idiomy. Na przykład w „Henryku IV, część 1” postać Falstaff, zwykły człowiek, używa takich zwrotów, jak „Chciałbym być tkaczem; umiałbym śpiewać psalmy” i „Jestem melancholijny jak kotek”.
2. Skurcze i elizje :Skrócone formy słów i sylaby pominięte były powszechne w mowie zwykłych ludzi. Szekspir wykorzystał te skurcze, aby stworzyć bardziej swobodny i szybszy rytm mowy, odzwierciedlający naturalny tok rozmowy. Na przykład zamiast „jest” Szekspir często używał „tis”, a zamiast „nie można” używał „nie można”.
3. Prosta składnia :Dialogi zwykłych ludzi charakteryzowały się zazwyczaj prostszymi strukturami zdań w porównaniu z bardziej wyszukanym językiem używanym przez postacie szlacheckie. Szekspir używał prostej gramatyki, unikając skomplikowanych struktur zdań i ozdobnego języka, aby przekazać podstawowe myśli i obawy zwykłych ludzi.
4. Powtarzanie i równoległość :Powtarzanie słów, zwrotów i idei było dominującą cechą mowy zwykłych ludzi w sztukach Szekspira. To powtórzenie pomogło stworzyć poczucie pilności, nacisku i rytmu. Równoległe struktury dodały również dialogowi muzykalności i zapadalności w pamięć.
5. Odniesienia do życia codziennego :Dialog zwykłych ludzi często zawierał odniesienia do codziennych czynności, zawodów i doświadczeń, które można było odnieść do klas niższych. Szekspir czerpał ze wspólnej wiedzy kulturowej swoich odbiorców, aby stworzyć poczucie zażyłości i połączenia ze światem zwykłych ludzi.
6. Wykorzystywanie humoru i gier słownych :Szekspir wykorzystał humor i grę słów, aby dodać głębi i rozrywki do dialogu zwykłych ludzi. Zwykli ludzie często angażowali się w dowcipne przekomarzania się, żarty i kalambury, ujawniając swój dowcip i inteligencję wykraczającą poza ich status społeczny.
7. Charakterystyka :Szekspir wykorzystał dialog zwykłych ludzi, aby rozróżnić i rozwinąć postacie. Każdy zwykły człowiek miał odrębny głos i sposób mówienia, odzwierciedlający jego osobowość, pochodzenie i pozycję społeczną.
Włączając te cechy językowe i wybory stylistyczne, Szekspir stworzył w swoich sztukach realistyczną i autentyczną reprezentację dialogu zwykłych ludzi. Aspekty te przyczyniły się do ogólnego bogactwa i różnorodności jego języka dramatycznego, pozwalając mu na ukazanie w swoich dziełach szerokiej gamy postaci i dynamiki społecznej.