Jaki jest sens długiej przemowy Hamleta?

W „Być albo nie być:oto jest pytanie” Hamlet zastanawia się nad naturą istnienia. Rozważa zalety i wady umierania, ale potem zastanawia się, dlaczego ktoś miałby zdecydować się znosić ból i niesprawiedliwość życia, skoro mógłby tak łatwo „gołym sztyletem” (sztyletem) zakończyć swoje życie.

Kwestionuje tu śmiertelność, wybór egzystencjalny i samostanowienie, ale nie osiąga ostatecznego rozwiązania ani nie nadaje ostatecznego sensu czyjejś egzystencji – pod koniec wydaje się jedynie zrezygnowany; „Tak więc sumienie robi z nas wszystkich tchórzy / I tak wrodzony odcień stanowczości / Jest przyćmiony bladym odcieniem myśli / I przedsięwzięć o wielkiej wysokości i chwili / W związku z tym ich prądy skręcają się w złym kierunku / I tracą nazwa działania” (67-73). Jego ostatnie zdanie nie wydaje się być wyrazem wzmocnienia („I strać nazwę działania”), ale rezygnacją z bezczynności.