1. Wzmocnienie emocji: Maski pomogły w wyolbrzymieniu emocji i wyrazu twarzy bohaterów. W czasach bez teatralnego oświetlenia i wysoce wyrafinowanego rzemiosła scenicznego maski pozwalały aktorom skutecznie przekazywać uczucia i reakcje.
2. Wyróżnikowa charakterystyka: Maski pomogły wizualnie wyróżnić postacie. Aktorzy mogli nosić różne maski, aby odgrywać różne role, co ułatwiło widzom śledzenie fabuły wśród refrenów i ograniczonej scenografii.
3. Jedność i symbolika: Maski pomogły w ustanowieniu jedności wśród aktorów jako członków chóru i stworzyły poczucie anonimowości. Niosły także znaczenia symboliczne, które rezonowały z tematami i konfliktami sztuki.
4. Transformacja roli: W teatrze greckim aktorzy często wcielali się w wiele postaci w tej samej sztuce. Po prostu zmieniając maski, aktorzy mogli płynnie przechodzić z jednej roli do drugiej.
5. Znaczenie społeczne: Maski pozwoliły aktorom zgłębiać tematy istotne społecznie i przedstawiać hierarchie społeczne. W kontekście Edypa maski umożliwiły aktorom zbadanie dynamiki władzy i tragicznego upadku bohatera.
6. Podtekst religijny: Teatr grecki miał korzenie religijne i wierzono, że maski mają boskie znaczenie. Łączyli przedstawienia z rytuałami, mitami i bogami, tworząc wciągającą i rytualną atmosferę.
7. Obecność większa niż życie: Maski pomagały wywołać poczucie wielkości i potęgowały efekt dramatyczny. Sprawili, że postacie wyglądały na większe niż w rzeczywistości, zwiększając ich autorytet i wpływ na historię.
8. Reprezentacja płci: W starożytnej Grecji role kobiece często odgrywali aktorzy płci męskiej. Maski ułatwiły przedstawianie postaci kobiecych i badanie dynamiki płci.
Użycie masek w Edypie odegrało kluczową rolę we wzmocnieniu wrażeń widzów i przekazaniu złożonych narracji i lekcji moralnych nieodłącznie związanych ze sztuką.