* Satyra na naturę ludzką: Narayan wykorzystuje głównego bohatera, bezimiennego bohatera, jako narzędzie satyry. Początkowe pragnienie mężczyzny sławy i uznania szybko przeradza się w desperacką walkę o uniknięcie niechcianej uwagi, jaką otrzymał. Jest coraz bardziej przytłoczony i sfrustrowany konsekwencjami swojego „bohaterskiego” czynu, podkreślając ludzką próżność i ironiczny charakter sławy.
* Sytuacje przesadzone: Fabuła opiera się na przesadzonych sytuacjach, aby uzyskać efekt komediowy. Prosta akcja ratowania młodej dziewczyny przed utonięciem zostaje przesadzona i staje się sensacją w wiadomościach ogólnokrajowych. Niechęć bohatera i jego niezdarne próby ukrycia się przed prasą, poprzez swą absurdalność, wywołują humor.
* Nieporozumienia i ironia: Narayan wykorzystuje nieporozumienia i ironiczne sytuacje, aby wywołać śmiech. Na przykład próby zachowania anonimowości bohatera są konsekwentnie udaremniane przez prasę, co prowadzi do komicznych scenariuszy. Ironiczny charakter „bohaterskiego” czynu bohatera, o który początkowo zabiegał, ale teraz rozpaczliwie chce uniknąć, jest kolejnym źródłem humoru.
* Język i ton: Proza Narayana jest dowcipna i powściągliwa, co dodatkowo dodaje humoru. Używa prostego języka i konwersacyjnego tonu, dzięki czemu reakcje bohaterów i wydarzenia wydają się wiarygodne, a nawet bardziej absurdalne.
* Rola innych: Do humoru przyczyniają się także postacie wokół bohatera. Jego żona, początkowo dumna z jego „bohaterskiego” czynu, szybko popada w irytację z powodu ciągłego wtargnięcia reporterów. Prasę z nadgorliwą pogonią za historią przedstawia się jako postacie komiczne.
Podsumowując, R.K. Aby stworzyć humor w „Bohaterze”, Narayan używa mieszanki satyry, przesady, nieporozumień i dowcipnego języka. Portretuje absurdalność sławy i ludzkie pragnienie uznania, czyniąc tę historię zarówno zabawną, jak i wnikliwą.