1. Ironia oferowanych „czarów” :
* Historia opowiada o Afrykance o imieniu Gideon, która zostaje fałszywie oskarżona o uprawianie czarów.
* Posiada tradycyjną wiedzę na temat ziół i lekarstw, ale władze kolonialne i biała społeczność określają to jako „czary”.
* Tytuł sugeruje, że w rzeczywistości nie ma na sprzedaż „czarów”, co podkreśla uprzedzenia i niezrozumienie otaczające afrykańskie tradycje.
2. Ironia „wyprzedaży” :
* Wiedza Gideona nie jest na sprzedaż; jest zmuszona się nim podzielić, aby uratować białe dziecko przed ukąszeniem jadowitego węża.
* „Wyprzedaż” jest metaforą wykorzystania afrykańskiej wiedzy i zasobów przez kolonizatorów. Biorą to, czego potrzebują, nie dając nic w zamian, być może z wyjątkiem poczucia wyższości.
3. Ironia „żadnych czarów” :
* Tytuł sugeruje, że nie ma czarów, ale historia ostatecznie pokazuje, że istnieje potężny związek między człowiekiem a światem przyrody.
* Społeczeństwo kolonialne często odrzuca to powiązanie, lecz wiedza Gideona potwierdza jego zasadność.
4. Ironia światopoglądu kolonialnego :
* Historia krytykuje kolonialny system wierzeń, który postrzega tradycje afrykańskie jako przesądne i zacofane.
* Tytuł ironicznie podkreśla nieodłączny rasizm i etnocentryzm kolonialnego światopoglądu.
Podsumowując „No Witchcraft for Sale” to ironiczny tytuł, który podkreśla dynamikę władzy między kolonizatorem a skolonizowanym, eksploatację tradycyjnej wiedzy i nieodłączny rasizm kolonialnego światopoglądu. Sama historia stanowi mocną krytykę tych kwestii, obnażając hipokryzję i ignorancję, które napędzają kolonializm.