Na czym polega nijaki występ Allison?

Ustawa Blanda-Allisona z 1878 r. była ustawą Kongresu Stanów Zjednoczonych, która nakładała na Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych obowiązek zakupu określonej ilości srebra co miesiąc i wybicia go na srebrne dolary. Ustawa, nazwana na cześć jej sponsorów, przedstawiciela Richarda P. Blanda ze stanu Missouri i senatora Williama B. Allisona ze stanu Iowa, była kompromisem pomiędzy zwolennikami „twardego pieniądza”, którzy opowiadali się za walutą opartą na złocie, a zwolennikami „miękkiego pieniądza”, którzy opowiadali się za waluta oparta na srebrze.

Ustawa Blanda-Allisona nakładała na skarb państwa obowiązek zakupu srebra o wartości od 2 do 4 milionów dolarów miesięcznie po cenie rynkowej. Srebro było następnie bite na srebrne dolary, przy czym każdy srebrny dolar zawierał 412,5 ziaren czystego srebra. Ustawa upoważniała także Skarb Państwa do sprzedaży srebrnych monet o wartości do 2 milionów dolarów miesięcznie.

Ustawa Blanda-Allisona miała kilka skutków dla gospodarki Stanów Zjednoczonych. Po pierwsze, zwiększyło podaż pieniądza w obiegu, co doprowadziło do wzrostu cen. Po drugie, przyczyniło się to do spadku wartości srebrnego dolara w stosunku do złotego dolara. Po trzecie, doprowadziło to do deficytu handlowego, ponieważ do Stanów Zjednoczonych importowano więcej srebra niż eksportowano.

Ustawa Blanda-Allisona od początku budziła kontrowersje. Krytycy ustawy argumentowali, że ma ona charakter inflacyjny i przyniesie korzyści producentom srebra kosztem innych gałęzi przemysłu. Ustawę ostatecznie uchylono w 1890 r., a Stany Zjednoczone przyjęły standard złota.