Na przykład w sztuce „Romeo i Julia” widzowie wiedzą, że Romeo i Julia są w sobie zakochani i że ich rodziny nigdy nie zaakceptują ich związku. Ta wiedza stwarza poczucie dramatycznej ironii, gdy widzowie obserwują, jak dwie postacie dokonują wyborów, które ostatecznie doprowadzą do ich śmierci.
Ironię dramatyczną można również wykorzystać do stworzenia humoru. Na przykład w filmie „Narzeczona księżniczki” widzowie wiedzą, że postać Fezzika jest olbrzymem, ale postać Inigo nie. Prowadzi to do serii humorystycznych scen, gdy Inigo próbuje walczyć z Fezzikiem, nie zdając sobie sprawy, jaki jest duży.
Ironia dramatyczna to potężne narzędzie, którego można używać do tworzenia różnorodnych efektów w dziełach dramatycznych. Może stworzyć napięcie, napięcie i humor, a także może pomóc w ujawnieniu wewnętrznych myśli i motywacji bohaterów.