- Używanie żywego i wciągającego języka :Aby przyciągnąć uwagę publiczności i zapewnić jej rozrywkę, Szekspir używał języka bogatego, opisowego i naładowanego emocjonalnie. Oznaczało to użycie szerokiej gamy słów, w tym wielu, które nie były wówczas w powszechnym użyciu, a także wykorzystanie figur retorycznych, takich jak metafory, porównania i personifikacja.
- Rymowany wiersz :Sztuki Szekspira pisane były wierszem, a to oznaczało, że musiał zwracać uwagę na brzmienie i rytm swoich słów oraz na ich znaczenie. Doprowadziło to do użycia rymowanych kupletów, które pomogły stworzyć wrażenie muzykalności i płynności w sztukach.
- Używanie humoru :Sztuki Szekspira często zawierały elementy humorystyczne, a to oznaczało, że musiał używać słów, które rozśmieszyłyby publiczność. Obejmowało to gry słowne, żarty i gry słowne.
- Używanie slangu i potocznych słów :Sztuki Szekspira często rozgrywały się w sytuacjach codziennych, co oznaczało, że używał języka realistycznego i wiarygodnego dla bohaterów swoich sztuk. Obejmowało to slang i kolokwializm, które pomogły stworzyć poczucie autentyczności.
- Dostosowanie języka do różnych znaków :W sztukach Szekspira występowała szeroka gama postaci, od królów i królowych po chłopów i klaunów, co oznaczało, że musiał dostosować swój język, aby pasował do różnych postaci. Na przykład używał bardziej formalnego i wzniosłego języka w przypadku postaci z klas wyższych oraz bardziej nieformalnego i potocznego języka w przypadku postaci z klas niższych.
Ogólnie rzecz biorąc, fakt wystawiania sztuk Szekspira miał znaczący wpływ na jego dobór słów i język. Używał języka, który był żywy, wciągający i zapadający w pamięć, a także dostosowywał swój język do różnych postaci i sytuacji w swoich sztukach. Pomogło to stworzyć sztuki, które były nie tylko zabawne, ale także mocne i skłaniające do myślenia.