Na przykład w słynnym monologu „być albo nie być” Hamlet zastanawia się nad egzystencjalnym pytaniem, czy lepiej znosić trudy życia, czy uciec przez śmierć. Używa barwnego języka, aby opisać „proce i strzały zdumiewającego losu”, a także „tysiąc naturalnych wstrząsów, których dziedzicem jest ciało”. Te pełne mocy obrazy oddziałują na emocje czytelnika, tworząc poczucie empatii dla wewnętrznej walki Hamleta.
Co więcej, użycie przez Hamleta pytań retorycznych w jego monologach zachęca czytelnika do refleksji nad własnymi doświadczeniami i emocjami. Stawiając pytania takie jak:„Czy szlachetniej jest cierpieć / Proce i strzały zdumiewającego losu, / Albo chwycić za broń przeciwko morzu kłopotów / I przeciwstawiając się im, położyć kres”, Hamlet zachęca czytelnika do rozważenia ich własne spojrzenie na życie i śmierć.
Ogólnie rzecz biorąc, użycie patosu w monologach Hamleta tworzy silną więź emocjonalną między postacią a czytelnikiem. Odwołując się do emocji czytelnika, Szekspir skutecznie ożywia wewnętrzne konflikty Hamleta i zachęca widza do głębokiej kontemplacji tematyki spektaklu.