1. Zanurzenie się w kulturze Gamelan :Od najmłodszych lat mieszkańcy Jawy mieli kontakt z muzyką gamelanową poprzez wydarzenia kulturalne, występy i rytuały. Wszechobecny charakter gamelanu w społeczeństwie jawajskim przyczynił się do naturalnego wchłonięcia rytmów, melodii i instrumentów muzycznych.
2. Praktyka :Ci, którzy wykazali zainteresowanie i zdolności do gamelanu, często byli uczniami u doświadczonych muzyków lub mistrzów (guru). Ci guru byli bardzo szanowani i służyli jako mentorzy, przekazując swoją wiedzę, wiedzę i techniki.
3. Przekaz ustny :Nauczanie muzyki gamelanowej odbywało się głównie ustnie. Guru poprzez zabawę demonstrowali swoim uczniom melodie, rytmy i techniki. Uczniowie uczyli się poprzez uważną obserwację, słuchanie i naśladowanie swoich nauczycieli.
4. Stopniowy rozwój umiejętności :Nauka gamelanu była procesem stopniowym. Uczniowie rozpoczęli od opanowania podstaw gry na jednym instrumencie, takim jak rodzaj podobny do ksylofonu czy saron przypominający metalofon. W miarę postępów poszerzali swoją wiedzę o inne instrumenty i uczyli się gry w zespole.
5. Praktyka zespołowa :Kiedy uczniowie zdobyli biegłość w grze na poszczególnych instrumentach, dołączali do zespołów gamelanowych na grupowe sesje ćwiczeń. Sesje te nie tylko doskonaliły umiejętności gry, ale także kładły nacisk na pracę zespołową i koordynację w zespole.
6. Repertuar i kompozycja :W miarę postępów w nauce uczniowie poznawali tradycyjny repertuar gamelanowy, w tym utwory klasyczne, melodie ludowe i formy improwizacyjne. Zdobyli także wiedzę na temat kompozycji i aranżacji, tworząc nowe utwory lub adaptując już istniejące.
7. Wydajność :Uczniowie mieli okazję występować ze swoimi nauczycielami lub zespołami podczas różnych wydarzeń, takich jak ceremonie, festiwale lub wesela. Te doświadczenia pomogły im zdobyć pewność siebie, umiejętności wykonawcze i głębsze zrozumienie kontekstu kulturowego muzyki.
8. Uczenie się przez całe życie :Nauka gamelanu nie ograniczała się do określonego okresu, ale trwała przez całe życie muzyków. Gdy poszczególne osoby same stawały się doświadczonymi wykonawcami i nauczycielami, przekazywały swoją wiedzę nowym pokoleniom, utrwalając w ten sposób tradycję muzyki gamelanowej na Jawie.
W dzisiejszych czasach, gdy przekaz ustny i praktyka zawodowa pozostają znaczące, na Jawie pojawiły się formalne programy i instytucje edukacji muzycznej, oferujące ustrukturyzowane programy nauczania, warsztaty i certyfikaty z muzyki gamelan. Jednakże tradycyjna relacja guru-uczeń nadal ma ogromne znaczenie w przekazywaniu tej formy sztuki kulturowej.