1. „Liga Rudowłosych”: Początkowo historia sugeruje, że „Liga Rudowłosych” jest znaczącym punktem fabularnym, a jej członkowie pozornie są uwikłani w dziwaczny plan. Prowadzi to czytelnika do przekonania, że może to mieć znaczenie dla ogólnej tajemnicy. Liga okazuje się jednak prostą fasadą, mającą odwrócić uwagę od prawdziwego schematu.
2. „Zaginiona” Irene Adler: Opowieść rozpoczyna się od założenia, że Irene Adler zaginęła, a jej zniknięcie jest początkowo przedstawiane jako element kluczowy. Jednak później okazuje się, że wcale nie zaginęła, ale raczej wykorzystała swoje zniknięcie jako taktykę, aby zyskać przewagę.
3. „Sfałszowana” fotografia: Pomysł, że Irene Adler posiada kompromitującą fotografię króla Czech, jest przedstawiany jako centralny element historii. Zdjęcie okazuje się jednak fałszywe, stworzone przez Irene Adler w celu kontrolowania sytuacji.
4. „Skradziony” diament: Choć nie jest to prawdziwy czerwony śledź, historia początkowo skupia się na kradzieży cennego diamentu. Później okazuje się, że ten element jest drugorzędny, a tak naprawdę skupia się na spisku szantażu z udziałem króla Czech.
5. „Tożsamość” Człowieka w Czerni: Tożsamość mężczyzny w czerni, który dostarcza wiadomość od Irene Adler, jest początkowo niejednoznaczna, co zwiększa tajemnicę. Czytelnik szybko jednak dowiaduje się, że jest on po prostu posłańcem, a nie centralną postacią fabuły.
Ostatecznie prawdziwym minusem „Skandalu w Czechach” jest początkowe skupienie się na „zaginionej” Irene Adler i „kompromitującej” fotografii. Doyle umiejętnie wykorzystuje te elementy, aby stworzyć poczucie tajemnicy i napięcia, prowadząc czytelnika do przekonania, że są one kluczowe dla historii, podczas gdy prawdziwa intryga kryje się w przebiegłej i manipulującej osobowości Irene Adler.