1. Wyobraźnia i rzeczywistość: Fabuła bada zacierające się granice między wyobraźnią a rzeczywistością. Wyobraźnia dzieci szaleje, szczególnie Berthy, która wymyśla przerażające historie, przez co zaciera się obraz tego, co jest prawdziwe, a co nie. Temat ten dodatkowo podkreśla niejednoznaczne zakończenie, w którym czytelnik może się zastanawiać, czy „straszne” wydarzenia były prawdziwe, czy wyimaginowane.
2. Siła opowiadania historii: Historia podkreśla siłę opowiadania historii, zwłaszcza jeśli chodzi o zaszczepianie strachu i fascynacji. Strach dzieci potęgują barwne opisy narratora i niepokojące opowieści. Podkreśla to siłę języka i wyobraźni w kształtowaniu naszych spostrzeżeń i doświadczeń.
3. Kontrola i moc: Fabuła w subtelny sposób porusza tematy kontroli i władzy. Narrator poprzez swoje opowieści stara się zapanować nad wyobraźnią i zachowaniem dzieci. Dzieci, zwłaszcza Bertha, opierają się tej kontroli, wymyślając własne niepokojące narracje. Ta walka o władzę pomiędzy narratorem a publicznością ujawnia złożoność interakcji międzyludzkich i pragnienie kontroli.
4. Niepokojąca natura nieznanego: Fabuła porusza temat nieodłącznego strachu przed nieznanym i niepokojącej natury nieznanego. Opowieści narratora pełne są niejednoznacznych i niepokojących wydarzeń, wywołujących u dzieci poczucie niepokoju i lęku. To podkreśla naszą naturalną skłonność do lęku przed tym, czego nie rozumiemy lub nie kontrolujemy.
5. Znaczenie perspektywy: Historia ostatecznie podkreśla znaczenie perspektywy. Narracje narratora w dużym stopniu wpływają na niepokoje i lęki dzieci. Jednak dwuznaczność zakończenia pozwala czytelnikowi zinterpretować wydarzenia z własnej perspektywy, kwestionując naturę rzeczywistości i siłę wyobraźni.
Ogólnie rzecz biorąc, „Narrator” Waltera de la Mare to wieloaspektowa opowieść badająca złożone relacje między wyobraźnią, rzeczywistością, opowiadaniem historii, kontrolą i niepokojącą naturą nieznanego.