* Satyra: W tej historii z przesadą i ironią krytykuje się społeczeństwo, które dąży do absolutnej równości, nawet kosztem indywidualnego potencjału i godności ludzkiej.
* Czarny humor: Vonnegut za pomocą humoru podkreśla absurdalność i tragiczne konsekwencje tej wymuszonej równości. Ułomności narzucone Harrisonowi, takie jak ciężarki i słuchawka, są zarówno zabawne, jak i niepokojące.
* Dystopiowy Strach: U podstaw humoru i satyry leży poczucie głębokiego niepokoju. Czytelnik odczuwa przerażający strach o Harrisona i potencjalną przyszłość społeczeństwa, w którym tłumiona jest indywidualność.
Nastrój tej historii nie jest konsekwentnie taki czy inny. Oscyluje pomiędzy absurdem a przerażaniem, tworząc dla czytelnika potężne i niepokojące przeżycie. Pozostawia nas w niepewności co do prawdziwego znaczenia równości i niebezpieczeństw związanych z jej osiągnięciem za wszelką cenę.