Oto jak to działa:
* Historia zewnętrzna: Powieść zaczyna się od Roberta Waltona, odkrywcy Arktyki, piszącego listy do swojej siostry Margaret Saville. Opisuje swoją podróż i spotkanie z Victorem Frankensteinem, który opowiada mu swoją historię.
* Wewnętrzna historia: Historia Victora Frankensteina rozwija się, gdy opowiada on o swoich doświadczeniach związanych z stworzeniem potwora, jego późniejszą ucieczką i tragedią, która po niej następuje. Oto główna narracja powieści.
Dlatego powieść ujęta jest w zewnętrzną historię listów Waltona, w której zagnieżdżona jest historia Victora. Struktura ta służy kilku celom:
* Dodaje warstwy perspektywy: Słyszymy historię nie tylko z punktu widzenia Victora, ale także Waltona, co pozwala na różne interpretacje i spostrzeżenia.
* Wzmaga napięcie: Tajemnica otaczająca dzieło Frankensteina i jego spotkanie z Waltonem budzi oczekiwanie na wewnętrzną historię.
* Podkreśla siłę opowiadania historii: Z listów Waltona wynika, że dzielenie się historiami może pomóc nam zrozumieć siebie i otaczający nas świat.
Tak więc, chociaż „Frankenstein” opowiada przede wszystkim o stworzeniu Victora i wynikającym z niego chaosie, historia zawarta w strukturze opowieści dodaje narracji głębi i złożoności.