Oto podział „funkcji dramatycznej”:
* Funkcja znaku: Co postać przyczynia się do historii? Czy są bohaterem prowadzącym fabułę? Antagonista tworzący konflikt? Folia do głównego bohatera, podkreślając ich mocne lub słabe strony? Źródło pomocy komediowej?
* Funkcja sceny: Dlaczego ta scena jest uwzględniona? Czy to postępuje w fabule? Przedstawić nową postać? Budować napięcie? Zapewnić ekspozycję? Stwórz nastrój lub atmosferę?
* Funkcja dialogowa: Jaki jest cel tej linii lub rozmowy? Czy ujawnia charakter? Posunąć się z fabuły? Budować napięcie? Stwórz humor? Nawiązać związek?
* funkcja proponująca: Co symbolizuje ten obiekt? Czy to symbol władzy, miłości, niebezpieczeństwa czy coś innego? Czy odgrywa rolę w rozwoju fabuły lub postaci?
* Funkcja motywu: W jaki sposób dramatyczna praca eksploruje jej główne tematy? Jaka jest wiadomość, którą dramatopisarz chce przekazać?
Pomyśl o tym: Każdy element gry jest tam z jakiegoś powodu. Analiza ich dramatycznej funkcji pomaga zrozumieć, dlaczego dramaturg postanowił je uwzględnić i jak przyczyniają się do ogólnego efektu pracy.
Oto kilka przykładów działania dramatycznej funkcji w praktyce:
* Funkcja znaku: W Romeo i Julii funkcją pielęgniarki jest zapewnienie komicznej ulgi i działanie jako posłaniec między Romeo i Julią, podkreślając ich pragnienie tajnego związku.
* Funkcja sceny: Scena balkonowa w Romeo i Julii działa, aby rozwinąć romantyczny związek między dwoma głównymi bohaterami i stworzyć poczucie namiętnej miłości i tęsknoty.
* Funkcja dialogowa: Słynna linia „być lub nie” w monologu Hamleta, funkcjonuje, aby ujawnić wewnętrzny konflikt Hamleta i jego kontemplację samobójstwa.
* funkcja proponująca: Sztylet w Makbecie działa jako symbol ambicji, przemocy i poczucia winy.
Rozumiejąc dramatyczną funkcję każdego elementu, zyskujesz głębsze uznanie dla rzemiosła dramaturga i wpływ ich pracy.