Spielberg po mistrzowsku kontroluje tempo filmu, budując napięcie. Pierwsza połowa filmu toczy się stosunkowo wolno i wymaga czasu na ustalenie postaci i scenerii. To powolne tempo wywołuje poczucie niepokoju i oczekiwania, ponieważ widzowie wiedzą, że coś się wydarzy, ale nie wiedzą kiedy. W drugiej połowie film wrzuca wyższy bieg, gdy ataki rekinów stają się częstsze i intensywniejsze. Ta zmiana tempa pomaga utrzymać publiczność w napięciu.
2. Kinematografia
Do budowania napięcia w filmie przyczynia się także wykorzystanie przez Spielberga zdjęć. Kultowa sekwencja otwierająca film, w której młoda kobieta zostaje zaatakowana przez rekina, została nakręcona z punktu widzenia rekina, co stwarza wrażenie bezpośredniości i zagrożenia. Spielberg wykorzystuje również długie, powolne ujęcia, aby wywołać poczucie napięcia, gdy publiczność czeka, co będzie dalej.
3. Muzyka
Muzyka w „Szczękach” to jedna z najbardziej kultowych i rozpoznawalnych ścieżek dźwiękowych w historii kina. Tematem przewodnim filmu, skomponowanym przez Johna Williamsa, jest prosta, ale efektowna melodia, która buduje napięcie i wywołuje poczucie grozy. W całym filmie muzyka jest wykorzystywana oszczędnie, ale zawsze wykorzystywana z maksymalnym efektem.
4. Edycja
Montaż Spielberga również przyczynia się do napięcia w Szczękach. Film jest szybko cięty, z krótkimi ujęciami i ostrymi przejściami, co stwarza wrażenie pilności i dezorientacji. Ten styl montażu pomaga utrzymać widza w napięciu i nie pozwala mu poczuć się zbyt komfortowo.
5. Projekt dźwięku
Projekt dźwięku w Szczękach jest również na najwyższym poziomie. Efekty dźwiękowe filmu są realistyczne i wciągające, tworząc poczucie realizmu i niebezpieczeństwa. Skuteczne jest również stosowanie ciszy, która wzmacnia napięcie i sprawia, że widzowie są bardziej wyczuleni na wszelkie dźwięki mogące wskazywać na obecność rekina.
Wszystkie te elementy współdziałają, tworząc naprawdę trzymający w napięciu i przerażający film. Szczęki to mistrzowski kurs budowania napięcia w filmie.