Sztuka Millera dramatyzuje procesy czarownic w Salem pod koniec XVII wieku, historyczny epizod, w którym masowa histeria i fałszywe oskarżenia doprowadziły do prześladowań i egzekucji niewinnych ludzi. Rysując podobieństwa między procesami w Salem i przesłuchaniami HUAC, Miller starał się ujawnić niebezpieczeństwa związane z bezpodstawnymi oskarżeniami, paranoją i nadużyciem władzy.
Poprzez swoje fikcyjne postacie i wydarzenia Miller skomentował atmosferę strachu i podejrzeń, która panowała w okresie makartyzmu. Podkreślił, jak bezpodstawne oskarżenia mogą zrujnować reputację, podzielić społeczności i podważyć wolności jednostki. Tygiel był potężną krytyką makartyzmu i przestrogą przed niebezpieczeństwami, jakie niesie ze sobą dopuszczenie do tego, by polityczna paranoja wymknęła się spod kontroli.
Sztuka Millera stała się znaczącym dziełem literatury amerykańskiej i kamieniem probierczym dyskusji na temat swobód obywatelskich, ucisku politycznego i znaczenia przeciwstawiania się niesprawiedliwej władzy. Nadal przemawia do widzów, rzucając światło na mroczniejsze aspekty ludzkiej natury i niszczycielskie konsekwencje społeczeństw opartych na strachu.