- Szekspir zerwał z tradycyjnymi „typowymi” postaciami klasycznych tragedii.
_np._ Postacie takie jak Hamlet, Makbet i Król Lear są wielowymiarowe i moralnie niejednoznaczne, co pozwala widzom wczuć się w ich zmagania.
2. Zbadano szerszą gamę tragicznych tematów:
- Podczas gdy tragedie klasyczne często skupiały się na upadku jednego bohatera, Szekspir poruszał różnorodne tematy, takie jak miłość, ambicja, zazdrość i szaleństwo.
3. Rozbudowane wątki poboczne i postacie drugoplanowe:
- Fabuła poboczna zapewnia dodatkowe spojrzenie na główną tragedię, wzbogacając narrację i odkrywając złożoność postaci drugoplanowych.
4. Zawiera elementy komedii i ironii:
- Tragedie Szekspira często zawierają momenty humorystyczne i wykorzystują ironię, aby podkreślić sprzeczności i złożoność ludzkiej natury.
5. Używany język dla zwiększenia efektu dramatycznego:
- Doskonała znajomość języka Szekspira podnosi poziom jego tragedii, wzmacniając emocjonalny wpływ kluczowych scen i głębię przeżyć bohaterów.
6. Eksperymentowano z tragiczną strukturą:
- Szekspir odszedł od klasycznych jedności czasu, miejsca i akcji, pozwalając swoim tragediom rozciągać się na dłuższe okresy i badać zawiłe wątki.
Rozwijając te elementy, Szekspir wniósł do tragicznego dramatu większą złożoność, głębię i emocjonalny rezonans.