Oto kilka typowych rejestrów używanych w dramacie:
1. Rejestr formalny:
- Stosuje poprawną gramatykę, słownictwo i konstrukcje zdaniowe.
- Powiązane z postaciami z wyższych klas społecznych, autorytetami lub środowiskami urzędowymi.
- Może wyrażać powagę, szacunek, godność lub formalność w sztuce.
2. Rejestr nieformalny:
- Używa języka potocznego, skrótów i zwyczajnych wyrażeń.
- Kojarzony z codziennymi rozmowami, przyjacielskimi dialogami lub postaciami z niższych klas społecznych.
- Może stwarzać wrażenie realizmu, zażyłości lub nieformalności.
3. Rejestr poetycki:
- Używa języka figuratywnego, metafor, porównań i języka wzniosłego.
- Związane z wzmożonymi momentami emocjonalnymi lub podwyższonym efektem poetyckim.
- Może przekazywać piękno, wyobraźnię lub wzmożone emocje.
4. Rejestr dialektów:
- Odzwierciedla wzorce mowy i akcenty określonego regionu lub grupy społecznej.
- Nadaje postaciom odrębną tożsamość, zwiększa realizm i ukazuje różnorodność kulturową.
- Może obejmować unikalną wymowę, słownictwo i gramatykę charakterystyczną dla regionu.
5. Rejestr historyczny:
- Używa języka i wyrażeń właściwych dla konkretnego okresu historycznego.
- Odzwierciedla styl mowy i niuanse kulturowe epoki przedstawionej w sztuce.
- Może zawierać archaiczne słowa, struktury zdań i wyrażenia z okresu historycznego.
6. Rejestr slangu:
- Zawiera wyrażenia slangowe, współczesny żargon lub specjalistyczne słownictwo.
- Służy do przedstawiania postaci z określonej subkultury, pokolenia lub grupy społecznej.
- Może odzwierciedlać slang współczesny lub specyficzny dla epoki.
Wybór rejestru w dramacie znacząco wpływa na ogólny ton, charakterystykę i reakcję publiczności. Pozwala dramatopisarzom stworzyć spójny styl językowy i skutecznie przekazać odbiorcy zamierzony przekaz.